Het begin
 
Al geruime tijd bestonden er vage plannen om een lange reis te gaan maken, welke er in 2000 toe leidden dat ik daadwerkelijk op zoek ging naar een geschikt vervoermiddel; ons (reis)gezin bestond inmiddels uit 2 volwassenen en 2 kinderen met de derde op komst; veel gebruikte wagens als Landrovers en Toyota's vielen daarmee af. Al zoekend en nadenkend, ook eens een balletje opgooiend hoor je dan van een collega die een vriend heeft die een vier wiel aangedreven brandweerwagen tweedehands heeft gekocht en omgebouwd tot Camper. Daar ga je dan eens kijken en wordt weliswaar enthousiast over het idee van een vrachtwagen, maar schrikt wel van de ouderwetse techniek. Voor een beetje reis naar de binnenlanden van waar dan ook is eenvoudige techniek daarentegen natuurlijk wel weer aan te bevelen.
 
Gelukkig heeft de Nederlandse belastingbetaler voor ons de ideale reisauto in de 70er jaren reeds opzij gezet, zodat wij in 2003 deze wagen vrijwel nieuw voor een tweedehands prijsje en zonder nog BPM of belasting te hoeven betalen konden aanschaffen. Uiteraard moest het een DAF worden, na eerdere positieve ervaringen met dit merk gedurende mijn eerdere verblijf in Afrika, en aangezien de wagen ongeveer 18000 km op de teller had staan was hij eigenlijk nog niet eens ingereden. Geen spatje roest mag ik niet zeggen aangezien er wat roest zat aan het driehoekige tochtraampje links voor. Maar verder puntgaaf. Helaas mochten we hem zo niet meenemen, zo legergroen, maar na wat spuitwerk kon de wagen dan toch begin 2004 worden opgehaald bij Besko.in Limburg.

klik hier
 
En helaas staat het dan enige tijd stil: nieuwe baan, enigszins onverwacht, vervolgens huis verkopen (van 2002-2004 ook al niet zo gemakkelijk, l'histoire se répéte) in de nieuwe werkkring eerst een en ander van de grond zien te krijgen, nieuw huis kopen, verbouwen enz.
 
De vrachtwagen doet af en toe dienst als vrachtwagen, maar staat toch voornamelijk stil. Eind 2006 besluiten we om het grote werk, namelijk het bouwen van een camperunit op de laadvloer, uit te besteden. De zoektocht naar een geschikte kant en klare 'shelter' heeft namelijk niets geschikts opgeleverd, althans in onze ogen, en voor onze eisen. De bovengenoemde collega was erg enthousiast over de door hem gecontracteerde camperbouwer zodat daar maar eens naar toe gereden werd. De inrichting deels van marktplaats en uit de eigen timmerwerkplaats en met een redelijk kale wagen de eerste trip naar Noorwegen al in de zomer van 2007. Je weet immers maar nooit wat je op zo'n eerste trip tegenkomt nietwaar; dan is het wel zo prettig om in een beetje geciviliseerd land te rijden.

klik hier
 
Na deze trip was Cathelijn ook definitief om en hebben we de wagen daarna voor al onze kortere en langere trips gebruikt: Zwitserland, Tsjechië, Wintersport en korte binnenlandse trips waarbij we op de mooiste plekjes in Nederland kwamen en stonden.

klik hier
 
In 2009 kan ik op mijn werk afspraken maken over een sabbatical en worden de voorbereidingen serieus: scholing voor de kinderen, toestemming van de leerplichtambtenaar, financiën op orde, verzekeringen, afbouwen van de wagen, verhuur huis regelen enz.
 
Een serieuze proefrit wordt gemaakt naar Tunesië, waar we optrekken met doorgewinterde Afrikagangers die we in de aanloop naar deze vakantie trip hebben leren kennen en toevallig in precies dezelfde periode in Tunesië vakantie gingen vieren. Daar konden wij groentjes natuurlijk heel veel van leren, en met name was dit voor Cathelijn zowel leerzaam als motiverend.
De wagen heeft uitstekend voldaan, de rijkwaliteiten in zand- en rotswoestijn zijn meer dan voldoende, het comfort voldoet goed en ook blijkt het motorvermogen voldoende. Met de nieuwe (grotere) banden rijdt de wagen ook beslist snel genoeg en het bekende 'gat' tussen de derde en vierde versnelling valt ook mee; dan rijden we sommige hellingen maar wat langzamer op. Ook op langere ritten blijft het (motor)geluid binnen de perken.
Per 1 september vertrekken we voor een jaar reizen door Afrika; op de volgende pagina's introduceren wij ons en zullen we wat informatie geven over onze voorbereidingen. Voor geïnteresseerden zijn onze reiswederwaardigheden te volgen op de reispagina's die gegroepeerd zijn naar land.
 
De voorbereidingen
 
Gezien de samenstelling van ons gezin was voor een langere reis een grotere wagen benodigd dan de meestal gebruikte: naast het reizen moet in de wagen ook geleefd en gewerkt worden; de kinderen moeten scholing kunnen krijgen, er moet voldoende bagage mee kunnen waaronder een hele vracht schoolboeken. Zij hebben ook een eigen plek nodig, en mogelijkheden om zich af te kunnen zonderen. De scholing moet ook onder voldoende rustige omstandigheden kunnen worden gegeven.
Daarnaast moet de wagen betrouwbaar zijn, weinig of geen elektronica bevatten, niet teveel gereden hebben, voldoende draagvermogen om extra diesel en watertanks onder te kunnen hangen, en in het algemeen niet te kritisch op het gewicht om de wagen zelf op te kunnen bouwen.
Ook 4-wiel aandrijving is een vereiste om eventueel misschien niet overal in, maar dan toch wel overal uit te kunnen komen.
 
Deze combinatie van eisen leidde al snel tot de conclusie dat het een vrachtwagen zou moeten worden, waarvoor in Nederland en waarschijnlijk ook wel andere landen een speciaal rijbewijs nodig is. Dus eerst het rijbewijs C gehaald, waarbij ik ontdekte dat vrachtwagenrijden een erg leuke bezigheid is, waarschijnlijk vooral als je het zoals ik vanuit zo'n luxepositie kunt doen zonder de druk van een vervoerder. Gelukkig haal ik het examen direct, anders had ik hier en daar wat uit te leggen gehad, waarna de zoektocht naar een wagen echt kan beginnen. Allereerst werd het merk gekozen; in Afrika had ik gezien dat van alle geïmporteerde wagens vooral de DAF's bleven rijden, en gezien mijn vroegere opvoeding met DAF werd dat dan ook de logische keus. Een brandweerwagen met een dubbele cabine leek mij wel erg praktisch hoewel we al gewaarschuwd waren over de herrie in de cabine, waarbij isoleren blijkbaar nog niet zo eenvoudig is gezien het feit dat dat bij de wagens die we gezien hebben nog niet was uitgevoerd; we kijken namelijk naar wagens uit de 70er jaren, waarbij DAF de motor onder de cabine monteerde en deze motor voor de af en toe toch ook bij deze wagens noodzakelijke onderhoudswerkzaamheden vanuit de cabine toegankelijk moet zijn via een nauwelijks aansluitende dunne stalen kap. Het effect lijkt me voorspelbaar. Toen we dan ook een geschikt exemplaar gevonden hadden was een korte proefrit voldoende om naar een ander model uit te zien.
Nu heeft de Nederlandse regering, en dus de belastingbetaler, in de afgelopen decennia grote aantallen eenvoudige handzame vrachtwagens laten bouwen die precies voldeden aan onze eisen; helaas werd er niet standaard een 5 persoons cabine op gezet, maar dat leek toch wel oplosbaar. Wat nog mooier is is het feit dat deze wagens na vervaardigen netjes opgeslagen werden en zorgvuldig werden onderhouden zonder feitelijk bereden te worden; het grootste deel van die wagens heeft nog altijd binnengestaan ook. Het klinkt bijna als de bekende grap over het dafje van oma wat altijd in de garage gestaan heeft, maar het is in dit geval nog waar ook, zeker als je oma leest als 'openbaar ministerie van armee'. Na enkele bezoeken aan Besko in Brunssum waarbij advies gevraagd en gekregen van mijn in vrachtwagenzaken veel beter thuis zijnde broer viel de keus op een DAF YA4440, krap 18000 km op de teller, nauwelijks roest, weinig olie onder de wagen, chassis volledig roestvrij, terwijl dat niet gecoat was! Die had dus echt binnengestaan. Het chassis werd in de zwarte undercoating gezet en de cabine werd voorzien van een fris blauw kleurtje, waarna we de wagen op kenteken mochten zetten en meenemen Wat reed die wagen beroerd; net alsof de achterkant voortdurend achter je aan stuiterde. Ik rekende er maar op dat een wat zwaardere opbouw dit probleem zou oplossen.
Wij woonden toen nog in een villawijk en daar stond dan zo'n oude vrachtwagen op het gras voor het huis; ik vraag me nog steeds af wat men er toen echt van vond. Helaas blijft het dan enige tijd rustig want allerlei andere zaken nemen dan alle aandacht, maar het geeft wel tijd om na te denken en te tekenen; we gaan eerst eens op zoek-zoals ook anderen gedaan hebben- naar een kant en klare shelter. Een die voldoet en met name maximaal gebruik maakt van de afmetingen van de wagen vinden we niet, zodat we besluiten om zelf een opbouw te maken. Dat is een te groot project voor ons en we besteden dat uit aan camperbouwer Holland. Deze plaatst ook de schoon- en vuilwatertanks, verplaatst de relaiskast en verzint een bijzondere en goed werkende constructie voor de ophanging van de reservewielen.

klik hier
 
Zodra de wagen weer terug is is het belangrijkste naast de zitgelegenheid voor de kinderen een ruime verbinding tussen bak en cabine: hiertoe is voor de montage van de bak samen met de lokale smid de ophanging van de cabine verlaagd om maar een zo ruim mogelijke doorgang te kunnen creëren. In de cabine is een rolbar aangebracht om de stijf- en stevigheid te kunnen blijven garanderen, welke dan ook meteen dient als ophangpunt voor de gordels. Achterzijde van de cabine is er snel uitgezaagd, evenals een corresponderend gat in de bak. En dan de verbinding. Na veel informeren en wikken en wegen besluiten we om gezien de enorme torsiemogelijkheden van de wagen een rigide koof vast te maken aan de achterzijde van de cabine en deze met afsluitrubbers te laten glijden over de gladde wand van de bak; allereerst een model ruw gemaakt om te kijken of het werkt; dat deed het en dat doet het nog steeds aangezien het probeersel nog steeds zo goed afsluit dat ik nog niet tot een fraaier exemplaar of zelfs afwerken ben gekomen. Gezien de inmiddels opgetreden slijtage aan de rubbers zal er dat toch binnenkort eens van moeten komen.

klik hier

klik hier
 
Stoelen moeten natuurlijk comfortabel zitten, zelf maken? Via marktplaats een aantal vliegtuigstoelen op de kop weten te tikken en gemonteerd; prima zit ook op langere ritten, en ook voor volwassenen, daarnaast zijn het ook comfortabele zitplaatsen tijdens het eten of 's avonds.
De bedden voor de kinderen zaten er zo in, voor ons bed hadden we een constructie bedacht die boven de tafel en stoelen moest komen en dus in hoogte verstelbaar moet zijn. Ook daarvoor heb ik een idee verder uitgewerkt wat redelijk bewerkelijk zou worden, maar tweedehands blijken dit soort systemen ook te verkrijgen kant en klaar en na wat beperkte aanpassingen in de bak uitstekend te functioneren. Recent zag ik trouwens in de wagen van Pier Kerkstra precies het systeem zitten dat ik voor onze wagen bedacht had, waarbij het bed pneumatisch omhoog en omlaag wordt bewogen; zou dat nog tot interessante spelletjes kunnen leiden? In ieder geval betekende dit een versnelling in de afbouw van de binnenzijde waardoor een eerste vakantie met de wagen in het vizier kwam. Ik had nog wat MDF en eikenhout liggen wat over was van de bouw van onze keuken, waardoor de keuken er zo inzat. Voor de inrichting is het prettig dat de Wit vlakbij is: Koelkast op 24 volt, 3-pits brander op LPG (tanks onder de wagen, bij een tankstation staat men soms vreemd te kijken) en de wagen is klaar voor een eerste trip.
Wel moet er tot de dag van vertrek nog aan de wagen gewerkt worden, maar uiteindelijk zijn we toch onderweg naar? Cathelijn blijkt te rekenen op Zweden, ik ga uit van Noorwegen, denk er vanuit Zweden wel even naar door te kunnen steken, maar onderweg maar eens op de kaart gekeken en besloten direct over te steken naar Noorwegen. Vanuit de auto telefonisch een overtocht reserveren is toch wel een prettige verworvenheid van het moderne telecom tijdperk.
Ondanks of misschien wel dankzij de dagelijkse regen bevalt de wagen prima, wel wordt verwarming en een droogtrommel gemist. De verwarming besluiten we dan ook in te bouwen, over de droogtrommel moet nog worden nagedacht.
Een andere belangrijke conclusie van Cathelijn is dat ze besluit om haar vrachtwagenrijbewijs te halen, hetgeen een van de doelstellingen voor het daaropvolgend jaar wordt.
 
2007/2008 blijkt op het werk een zeer hectisch jaar waar we wel onze reisplannen verder uitwerken en ons oriënteren op de scholing van de kinderen gedurende ons reisjaar en de eerste aanvraag doen bij de leerplicht ambtenaar. Het werk aan de wagen staat weer eens een periode stil.
Cathelijn haalt haar rijbewijs en we gaan met de wagen naar Zwitserland en Tsjechië, waarbij er wel een dakrek op de cabine is gekomen en een achteruitrijcamera is geïnstalleerd, maar verder eigenlijk niet veel is veranderd.
Na terugkomst zijn de verdere aanpassingen isoleren van de cabine, installeren van een kachel (hete lucht standverwaarming), vloerbedekking, verlichting, afwerken en schilderen van het reeds geinstalleerde interieur en vervangen van de voorlopige tafel door een fraaier exemplaar met opklaprand om gemakkelijker in en uit te kunnen schuiven
 
2009
 
2009 is het jaar waarin de voorbereidingen werkelijk gestalte krijgen; de banden/wielen worden vervangen door 1400/20's waarbij uiteindelijk voor de jaarlijkse keuring ook de spatborden moeten worden verbreed. Met behulp van de plaatselijke smid (SNIJDERS METAAL)worden geheel nieuwe spatborden gemaakt die ook nog meteen goed passen; daardoor gemotiveerd bij dezelfde smid, waar ik langzamerhand kind aan huis word, meerdere beugels gemaakt waarmee de rijplaten kunnen worden opgehangen, eerst op het dak, maar later toch maar laag langs het chassis. Een geweldige vondst is het balkon, ook hiervoor geldt dat goed gekopieerd beter is als een eerste probeersel zelf verzinnen en uitwerken.

klik hier

klik hier
 
De eerste echte proefrit samen met Kees en Jacobien, twee doorgewinterde Afrikagangers, met hun drie kinderen, gaat naar Tunesië waar de wagen Sahara-proof blijkt te zijn. Ondanks de hitte is het er toch redelijk goed uit te houden, zolang je maar de beschikking hebt over ventilatoren; gelukkig had ik in een opwelling een paar ventilatortjes gekocht bij de Wit, de grote campingwinkel hier in de buurt. Tijdens de rit door Tunesië al besloten om thuis wat meer professionele ventilatoren aan te schaffen. Voor deze tip had ik een airconditioning ingebouwd, maar deze niet nodig gehad, waarschijnlijk vooral omdat we wel de mogelijkheid hadden, maar ons goed realiseerden dat gebruik hiervan erg snel zal wennen en steeds een grote overgang naar de buitensituatie geeft. Uiteindelijk een probleemloze trip gehad en naar bleek een ideaal gezelschap met een goede match tussen de kinderen, veel uitwisseling van ervaringen (hetgeen natuurlijk wel wat eenzijdig was) waarbij het tussen allen prima klikte..
Na terugkeer een wensenlijst opgesteld naar aanleiding van alle verkregen informatie en ervaringen. Zo werd er ruimte gemaakt voor een vrieskist, waartoe de accu's moesten worden verplaatst. Dit was een goede gelegenheid om het elektrische systeem nog eens opnieuw in te richten, ook voorbereidingen te treffen voor de aansluiting van de zonnepanelen die er inmiddels ook op zitten (tweemaal 240 W), de tafel nog eens onderhanden te nemen en een 220 Volt circuit aan te leggen. Dit werkt volgens een sinusomvormer, die we toch al nodig hadden om de airconditioner onderweg te kunnen gebruiken.
Na ampele overwegingen toch besloten om een lier te plaatsen, aanvankelijk met het idee om een elektrische lier voor en achter te zetten, maar na informeren zo hier en daar bleek toch dat een lier waar kort na elkaar veel van gevraagd zou gaan worden (zoals zou kunnen gebeuren bij een lier voorop) toch echt een hydraulische lier aangewezen zou zijn. Nu had ik nog een PTO liggen dus dacht ik dat het dan verder een kleinigheid zou zijn. Dat viel tegen; internet/marktplaats liet ons ditmaal in de steek, een geschikte tweedehands lier was niet te vinden, ook een hydraulische pomp was lastiger te vinden dan verwacht. Uiteindelijk deed tijdsgebrek me omzien naar een mogelijkheid om een dergelijke voorziening dan maar te laten aanleggen door iemand die dit wiel niet meer uit hoefde uit te vinden. Ik moet bekennen dat de raming door Pier Kerkstra mij even heeft doen twijfelen of ik het wel moest doen, maar als je eigenlijk het besluit al genomen hebt is het toch maar moeilijk terugkeren op je schreden. Zo stond de wagen in mei enkele weken bij Twiga waar Pier en Hein er een fraaie puist op hebben gezet.

klik hier
 
Helaas waren ze nog wat kleinigheden tegengekomen die ook wat aandacht nodig hadden, zoals uitgedroogde remleidingen, uitgelopen stuurkogels en gescheurde beschermhoezen. Daarmee werd al met al toch een heel gat geslagen in het budget oor het komende jaar. Bij de daaropvolgende keuring werd de wagen wel direct goedgekeurd, waardoor we weer verder konden met voorbereiden.
Het was bij Pier en Hein ook opgevallen dat de wagen wat veel olie lekte. Hein sprak zijn zorgen uit over de krukaskeerringen, wat al wel bekend was (ik had al een set extra keerringen bij me, het idee was om dat in Afrika een keer te vervangen). Bij verder informeren hoor je dan dat een DAF altijd lekt en je je er verder geen zorgen over moet maken. Ik moest eigenlijk echter wel bekennen dat de lekkage misschien toch wel wat veel was. Via broer bij DAF toch maar eens de mening van een kenner van deze wagens gevraagd, die aangaf dat de voorste keerring waarschijnlijk wel goed was, maar dat vooral de achterste met nogal wat lekkage richting koppeling vervanging behoefde. Zo gezegd zo gedaan; werkplaatshandleiding samen met de ervaringen zoals Iwan die op zijn site heeft staan, geven een goede indruk waar je dan voor staat. En als dan toch die koppeling er onderuit moet kun je meteen even kijken of het zinvol is om een reserveplaat mee te nemen, zo dacht ik.
Wel, de keerring was helemaal op, kurkdroog, geen afsluitfunctie meer, maar wat erger was: de koppelingsplaat was volledig naar de Filistijnen, aan een zijde de voering er grotendeels af, met ingelopen drukplaat tot gevolg. Gelukkig was dit niet zeer ernstig, en kon het eenvoudigweg monteren van een nieuwe koppelingsplaat volstaan, maar zo blijf je wel bezig.
Nu alles er weer onder zit is het wel veel schoner en droger onder de wagen, dus we hebben wel eer van het werk.

klik hier
 
juli 2010
 
We zijn nu aan de laatste voorbereidingen voor de wagen bezig; zojuist de muskietennetten aangebracht, laatste kastje afgemaakt (sluiting erin, wel zo handig gezien het een kastje is wat boven de hoofden van de passagiers hangt) stalen muskietennetten in rekjes gespannen die bij open zijramen van de cabine (onder het rijden) kunnen worden aangebracht, er is een waarschuwingssysteem voor de bandenspanning geïnstalleerd, de nieuwe ventilatoren zijn vastgezet en aangesloten, de vrieskist is aangesloten en er is een elektrische lier achterop gekomen, welke twee doelen dient. Ten eerste heb ik wel een lier voorop maar je zou je kunnen voorstellen dat je in voorkomende gevallen niet zozeer verder de problemen in wilt maar liever terug zou willen.. Daarbij komt dat de bediening van de rekken met de reservewielen met het kleine handliertje niet erg goed beviel, zeker niet nadat de wielen waren vervangen door de grotere en dus ook zwaardere exemplaren. De achterlier kan dus na wat aanpassingen aan de katrollen achterop prima dienen om ook de reservewielen op en af de auto te takelen. Het is nu een fluitje van een cent om in je eentje deze wielen erop en eraf te krijgen. Ook bij de constructie van de bevestigingsplaat voor de lier achterop was de hulp van de plaatselijke smid onontbeerlijk. Hierna nog opnieuw de achteruitrijlamp bevestigen en de wagen was weer rijvaardig. Als extra toevoeging kwam er ook nog een afsluitbare kist links achter onder de wagen te hangen.

klik hier

klik hier
 
De allerlaatste toevoeging is het gevolg van een losse opmerking van een reiziger die een dergelijke rit als wij van plan zijn, gemaakt heeft, en ik weet werkelijk niet meer wie (hier is je kans om de credits op te eisen). Namelijk dat het af en toe zo vervelend is dat je niet met open raam kunt rijden in verband met de insecten. Het was nog even lastig om de juiste profielen te vinden, het stalen muskietennet vonden wij op internet; het resultaat voldoet prima.

klik hier
 
Augustus 2010
 
Langzamerhand komt de vertrekdatum dichterbij; in principe is de wagen wel klaar maar er blijven natuurlijk zolang we nog thuis zijn kleine aanpassingen mogelijk en dus uit te voeren. Van mijn broer kreeg ik een fraaie zonneklep die natuurlijk wel wat professioneler oogt dan het door mijzelf gefabriekte houten exemplaar, maar de tijd die het gaat kosten om daar dan weer de passende beugels voor te maken zal dit waarschijnlijk een aanpassing maken die pas na deze trip wordt uitgevoerd. Wel heb ik bij de lokale smid en met name met wat hulp van mijn steun en toeverlaat daar, Marcel van Hout die een groot deel van het laswerk heeft uitgevoerd, enkele beugels gemaakt die aan de wielbouten kunnen worden bevestigd, zodat ik met de zware High Jack de wielen op kan krikken als deze erg ver zijn weggezakt.

klik hier
 
Ook zijner enkele bevestigingspunten aan de achterzijde gemaakt zodat er nog twee fietsen aan de wagen gehangen kunnen worden. De steunen voor de balkons zijn verbeterd en er is een constructie gekomen voor de buitenkeuken die aan de balkons kan worden gehangen, want in sommige gebieden wil je toch echt liever niet binnen koken, als je daar een of twee uur later ook nog moet slapen. Inmiddels zijn alle les- en leesboeken binnen, is het volume hiervan zoveel mogelijk gereduceerd en zijn de kinderen zelfs al begonnen met het volgen van lessen om een kleine voorsprong te nemen en dus later op reis een extra stuk vakantie te kunnen hebben. De tanks zijn voorzien van hangsloten waarvoor natuurlijk ook nog een paar beugels gemaakt moesten worden. Er is een Jerrycan voor de brandstof van het buitenfornuis onder de wagen gekomen, ergens kan eventueel nog een tweede een plek krijgen. Twee reserve veerpakketten hebben een plek gevonden aan het chassis, en alle overige reserveonderdelen die zo in de loop van de tijd zijn verzameld hebben ook een plaats gekregen met het extra gereedschap, de brandblusser heeft ook een nieuwe plek en bevestiging. 2 September nadert; de formaliteiten rond het binnenreizen in LibiÎ zijn vrijwel rond, de brieven aan alle ambassades zijn geschreven, alle papieren inclusief het Carnet de Passage zijn binnen, het inpakken van de wagen is begonnen. Nu nog het huis aan kant en we kunnen weg!
 
Interieur
 
Zoals gezegd moeten met name de kinderen tijdens het reizen/rijden in de camperunit zitten zodat aan de stoelen wat hogere eisen worden gesteld dan normaal in een camper van dit kaliber. Ook moet er natuurlijk een ruime doorgang zijn van de cabine naar de bak, die ook tijdens het rijden een gevoel van zitten in een ruimte geeft. De verbinding is gemaakt door de achterwand uit de cabine te zagen met een rolbar in de cabine ter versteviging en om de gordels aan op te hangen. Een speciale constructie zorgt voor een waterdichte, winddichte en stofdichte afsluiting die toch bewegingen van de cabine ten opzichte van de bak mogelijk maakt, aangezien de wagen is voorzien van een flexibel chassis. De vliegtuigstoelen staan rond een tafel die voorzien is van een opklapbaar gedeelte om gemakkelijker in en uit te kunnen schuiven. Tijdens het rijden wordt de tafel intensief gebruikt om te tekenen, schrijven, lezen en spelletjes te spelen. In het interieur is ook een natte cel gebouwd die een watercloset (spoelsysteem, geen chemisch toilet) en een separate douche bevat (Cathelijn is gewend dagelijks te douchen, en ik moest haar toch nog enthousiast maken in het begin). Er is dan ook warm en koud stromend water, met een ingebouwde 10 liter gasboiler.

klik hier

klik hier
 
Uiteraard ook een keuken met een gasfornuis, spoelbak, koelkast, vrieskist en kasten. In de keuken is ook ingebouwd een filtersysteem om ook in minder optimale situaties veilig drinkbaar water te kunnen tappen. Achterin hebben de kinderen ieder hun eigen hokje met een eigen bed, kasten, lampjes, ventilator en natuurlijk muskietennetten. De drie bedden zijn boven elkaar gemonteerd waardoor het voor een volwassene wel wat krap is, maar voor de kinderen goed te doen. Het bed van de twee ouders hangt boven de stoelen en de tafel en kan op eenvoudige wijze naar beneden geklapt worden om te slapen et cetera; ook dit bed is voorzien van een muskietennet. Hieronder twee foto's van het interieur, de eerste van achter naar voren (met ook de verbindingsopening naar de cabine), de tweede van voor naar achteren.

klik hier

klik hier
 
September 2010
 
Op 2 september zijn we dan toch vertrokken. Uiteraard gestrest, verlaat, niet helemaal klaar enz. Maar met hulp van vrienden is het toch gelukt om het huis aan kant te krijgen, zodat dit voor onze huurders bewoonbaar is geworden.
De vrachtwagen was geheel reisklaar, althans zover dat enkele kleine aanpassingen ook wel onderweg nog kunnen gebeuren. Ook nog de auto's weten te verkopen, de motor maar op de deel neergezet en de deur achter ons dichtgetrokken.
De eerste pech met de auto ontstond al op de oprit; een koplamp brandde door op het moment van wegrijden. Wel als dat alles blijft mogen we niet klagen. Willies treffen was weer als vanouds gezellig, maar ditmaal heb ik er nauwelijks foto's gemaakt; gelukkig zag ik ook niet veel briljante ideeën of oplossingen waarvan ik zou moeten denken dat ik dat ook wel had willen bedenken of maken.
Ditmaal waren er juist velen geïnteresseerd in onze oplossingen; dat is in ieder geval bemoedigend! Wel heb ik de banden'lichter' die ik Martin (van Ilva) vorig jaar heb zien gebruiken, gevonden en aangeschaft, zodat ik het Treffen ook dit jaar niet met lege handen verlaat

klik hier

klik hier
 
Via wat slingers door Europa naar familie en vrienden gaan we naar Palermo op Sicilië, vanwaar we de overtocht naar Tunesië zullen maken op 18 september. In Italië hebben de kinderen nog een aantal programmapunten voorgesteld, zodat we dat dan maar in een educatief jasje zullen steken; belangrijkste punten op de verlanglijst zijn namelijk Pisa, Pompeii, Vesuvius en Etna, waar toch wat van te maken moet zijn.
 
18 september
 
De reis door Italië zit erop; een mooi land, erg druk, de Italiaanse rijstijl is bijzonder, zodanig dat de kinderen zich serieus afvroegen waarom je in Italië geen rijbewijs hoefde te halen en waarom er in Italië eigenlijk de moeite werd genomen om verkeersregels en -borden te maken. Je ongeveer (maar 20 km p/u te snel) houden aan de maximumsnelheid komt je in ieder geval te staan op heftig flitsende en toeterende achteroprijders die een doorgetrokken streep dan ook consequent negeren.
De door de Europese Unie gesponsorde stukken weg zijn vrij van tol, prima van kwaliteit, maar het is duidelijk dat geld plotseling geen rol meer speelt; we rijden zelfs langs een stuk waar werkelijk ieder boerenerf een eigen viaduct over de weg heeft, soms meerdere viaducten op een onderlinge afstand van minder dan honderd meter, waarbij de aansluitende weg een zandpad of oprit blijkt te zijn.
Onderweg hebben we de educatieve hoogtepunten zoveel mogelijk uitgediept; de geschiedenisles was in ieder geval zeer levendig en aansprekend. (Pompeii) De overnachtingsplekken waren ook zeer bijzonder met een nacht doorgebracht tegenover een louche bar, een op de flanken van de Vesuvius (overigens stonden overal langs de weg omhoog 's avonds laat geblindeerde auto's, het lijkt een zekere aantrekkingskracht te hebben, zeker ook gezien de verleidelijke teksten die op de weg waren gekalkt), en nog een nacht op het strand, zodat de volgende ochtend begonnen werd met een een heerlijke duik in de kristalheldere, diepblauwe middellandse zee! De kinderen lagen er om 8 uur al in. Voorts mochten ze in iedere schoolpauze gaan zwemmen, snorkelen en ravotten in het zand.

klik hier

klik hier

klik hier

klik hier
 
De laatste nacht in Italie vinden we vlak bij de haven, midden in het centrum van het drukke Palermo, een rustige straat waar we slapen. Nadat we broodjes hebben gekocht en Chalmer een half uurtje heeft gezocht naar het verzekeringsbewijs van de vrachtwagen mogen we de boot op en varen in acht uur van Sicilie naar Tunesie. Onderweg geven we les aan de kinderen.

klik hier
top