Tunesië
 
Nog in Italie zegt Chalmer dat de motorrem stuk is. Hij verliest lucht waardoor er te weinig druk komt op het hele remsysteem. Elke keer als we hem gebruiken horen we teveel gesis en verliezen we druk. De gewone rem doet het wel, maar de motorrem moet wel gemaakt worden. Ik maak me meteen zorgen. Moeten we de motorrem maken op Sicilie of in Tunesië, vraag ik aan Chalmer. Dat maakt niet zoveel uit zegt hij. Volgens hem is het pedaal van de motorrem de boosdoener, het kan een kapotte veer zijn zegt hij. In Palermo vinden we midden in de drukke stad een prachtige plek om te staan met de vrachtwagen. Het is al laat en we sluiten ramen en deuren goed af en gaan slapen. De volgende dag leidt de Garmin (navigatie) ons naar de haven die op de borden nauwelijks staat aangegeven. We schepen in en varen in 12 uur naar Tunis. Dank zij het schoolwerk van de kinderen zijn die uren snel voorbij. In Tunesië haalt Chalmer uit het grote DAF boek een tekening van de motorrem. In de gauwigheid zie ik dat het uit zo'n 20 losse onderdeeltjes bestaat. Hoe komen we aan een nieuwe motorrem, vraag ik me af? Moeten we niet op zoek naar een Daf Garage? We hebben van alles bij ons, maar geen nieuwe motorrem. Ik zeg er maar niets over. We genieten net als vorig jaar van alles wat te zien is in de straten en op de wegen van Tunesië. karren met ezels ervoor, de vele winkeltjes, de honden en katten, de herders met hun kuddes, het fascinerende landschap.

klik hier
 
Paul krijgt op zijn verjaardag op 19 september een bezoek aan de heilige stad Kairouran. Hij kan het niet zo waarderen, hij had meer gehoopt op een dagje snorkelen in de zee. Maar we komen nu eenmaal op zijn verjaardag langs Kairouan, dus geen keus. Als je zeven keer in je leven Kaouran bezoekt, hoef je niet meer naar Mekka toe, het is een behoorlijk heilige stad. We nemen een kijkje aan de buitenkant van de grote moskee. Om de binnenkant te bekijken moeten we flink betalen. De kinderen staan niet te dringen, en ik ook niet. Een man merkt onze aarzeling, en vraagt ons mee te komen in een huis. We beklimmen trappen in het huis en even later kunnen we vanaf het dak de moskee van binnen zien. Het huis zelf is minstens zo interessant als de moskee. Alle ruimtes lijken wel aangeklede badkamers, overal zijn versierde tegels gelegd. Ook het plafond is betegeld. Uiteindelijk maken we meer foto's van het huis dan van de moskee. We krijgen traditionele thee en natuurlijk worden er dan een aantal vloerkleden voor ons uitgerold door maar liefst drie jongens die de man assisteren. De kleden zijn gemaakt door Berbervrouwen, geweven of geknoopt, welke vinden we het mooiste? De man noemt mij een grote schoonheid. Even later ben ik Miss Holland. Chalmer is een lucky man met zo'n vrouw. Ik moet vooral mijn zonnebril aflaten, zulke mooie ogen heb ik. Het is zo over de top dat het me niet eens zo stoort. Wel vraag ik aan Chalmer goed te luisteren. We worden helemaal ingepakt en we weten het. We kiezen een handgeweven tapijt waar 4 maanden aan gewerkt zou zijn en wat 200 jaar mee zou gaan. De tekens erop brengen geluk. We dingen af en even later lopen we met een groot pakket onder onze arm weg. Eindelijk hebben we ons kleedje, waar we al een aantal jaren (af en toe) naar op zoek waren.

klik hier

klik hier

klik hier
 
In de Medina eten we een heerlijk maar erg heet broodje met onbekende ingrediënten. Het kost een dinar pp. Bij de bakker zien we de broden ter plekke uit de oven komen, ze hebben zelfs bruin brood!

klik hier
 
Na wat inkopen, tegen het middaguur vervolgen we onze weg naar het zuiden. Op het heetst van de dag zorgt de wind tijdens het rijden voor aangename verkoeling. Het landschap wordt aantrekkelijker, meer woestijn achtig. Chalmer belt met broer Thibault om het motorremprobleem te bespreken. Thibault denkt dat uit elkaar halen smeren een oplossing kan zijn. Voor de avond rijden we een kleine zijweg op. We klappen de balkons uit en bij maanlicht zingen we voor Paul. Het Tunesich gebak smaakt heerlijk. Chalmer en ik delen ons laatste biertje. In de verte zien we een lichtje uit een hutje komen en een geit staat te mekkeren.
 
Volgens een van onze kaarten zou er een camping zijn bij de plaats Zarzis, Zuid Tunesië. In Zarzis spring ik uit de vrachtwagen en doe inkopen bij de groenteman. De Groenteman spreekt prima Frans en wil ons graag even de weg wijzen naar de camping. Op zijn fiets rijdt hij voor ons uit naar de zee. Vlak aan zee kunnen we kamperen, het is geen camping maar we kunnen het water gebruiken van een klein eettentje. We hoeven er niets te betalen. Wel zet de eigenaar ongevraagd zijn Arabische muziek harder als hij ziet dat wij een poosje blijven staan.
De kinderen gaan gelijk snorkelen, Chalmer begint aan de motorrem en ik bestel bij het eettentje 5 Briq met veel salade. De eigenaar komt het ons bij de wagen brengen. Briq is een Tunesisch gerecht, het bestaat uit ei, met tonijn en peterselie gebakken in een dun laagje deeg. We rekenen voor vijf personen negen euro af...

klik hier
 
De kinderen doen schoolwerk en mogen iedere pauze snorkelen. Bij de tweede pauze blijven ze wel erg lang weg. Ik zie ze ook niet meer. Ze weten toch wel dat de zee gevaarlijk kan zijn? En wat weten wij eigenlijk van deze zee? Chalmer onderbreekt zijn werk en gaat op zoek. Ik blijf nerveus bij de wagen. Gelukkig zie ik ze een kwartier later terugkomen, ze waren 'vissen vangen' bij de rotsen.
Chalmer haalt de motorrem helemaal uit elkaar, en ontdekt dat een klein rubberen dopje een scheur (lek) vertoont. Hij lijmt het kleine dopje, puzzelt alle onderdelen weer in elkaar en test het systeem. Het werkt!
top