Oeganda deel één

klik hier
 
Vanaf het binnenkomen van Oeganda is de sfeer totaal anders; verdwenen is het You! You! You! En 'give me money'! De mensen zeggen vriendelijk goedendag, vragen hoe het met je gaat en gaan verder met hun eigen bezigheden! In het begin was het wel even wennen, moesten we ook eraan wennen dat we een aanbod om te helpen, de weg te wijzen enz rustig konden accepteren want er volgde niet meteen een al dan niet overdreven claim. Later en verderop in Oeganda, met name in de meer toeristische gebieden kwam deze nare manier van bejegenen af en toe nog wel eens terug, maar nooit in de mate waarin we dat in Ethiopië en in iets mindere mate ook in Kenia hebben meegemaakt.
 
We voelen ons in Oeganda meteen thuis, de Oegandezen zijn ook duidelijk trots op hun land, de verkiezingen zijn op handen en het gaat er natuurlijk om of een en ander eerlijk zal verlopen. Museveni is vanaf 1986 aan de macht en wil niet graag afstand van zijn positie doen, zoals zo vaak in Afrikaanse landen. Maar als je spreekt met Oegandezen geven ze ook wel aan dat het hoogstwaarschijnlijk is dat Museveni gaat winnen, want de angst voor het verleden zit er nog goed in. Meerder malen heb ik gehoord: Museveni is momenteel de beste verzekering tegen een fenomeen als Amin of Obote.

klik hier

klik hier
 
Na de Onafhankelijkheid van Oeganda in 1960 leek het land af te stevenen op een snelle successtory, met een goede economische ontwikkeling, enthousiaste donorlanden die naast ontwikkelingshulp ook wilden investeren in het zeer vruchtbare Oeganda. De Engelsen hadden een deel van de federatieve organisatie van Oeganda, wat eigenlijk bestond uit meerdere koninkrijken, laten bestaan, en hadden slechts een vrij losse overkoepelende structuur in de kolonisatieperiode toegepast. Bij de onafhankelijkheid werd deze federatieve staatsvorm gehandhaafd in eerste instantie, met nog de Buganda koning als representatief staatshoofd, de Kabale. Onder Obote werd dit snel afgebroken met vanaf 1965 toenemende repressie, dictatuur, verdrijven van de Kabale, en instellen van een dictatorschap met volledig centrale machtsstructuur. Toen Idi Amin in 1970 de macht greep werd hij dan ook door iedereen verwelkomd, vooral omdat al snel duidelijk was dat hij van politiek niets begrepen had, waarschijnlijk zelfs analfabeet was, en in eerste instantie de democratische structuren weer in ere leek te herstellen. Amin bleek echter dermate paranoÔde over zijn persoonlijke veiligheid en daarnaast zo zeldzaam wreed dat hij in de negen jaar dat hij aan het bewind was een van de meest gehate en gevreesde dictators in Afrika werd. De ontwikkelingen in Oeganda kwamen geheel tot stilstand, de economie stortte in, uiteindelijk heeft hij het veld moeten ruimen omdat door zijn mismanagement oa ook de militairen geen soldij meer ontvingen, hij een aanval op Tanzania startte om dan maar via buitvergaren zijn leger te kunnen betalen en door de Tanzanianen samen met een verzetsleger onder leiding van Obote werd verdreven. Obote kon nog een aantal jaren zijn dictatorschap voortzetten, maar in 1985 werd ook hij verdreven en vanaf 1986 is Museveni aan de macht in een land waar de economie duidelijk in de lift zit, de mensen weer trots zijn op hun land, maar waar heel voorzichtig ook wel verandering gewenst wordt, hoewel niemand duidelijk is hoe dat dan zou moeten. Zo is er behoudens importbelasting en toeristenbelasting nauwelijks een functionerend belastingsysteem om fondsen te genereren voor de regering om die zaken te financieren die de bevolking graag wil zien: gratis scholing, gratis gezondheidszorg (maar dan wel op niveau).

klik hier

klik hier
 
Jinja
 
Nadat de kinderen bij het Rock classic hotel nog eens uitgebreid in het zwembad hadden gelegen gaan we op weg naar Jinja waar we Ingrid, Hans en hun twee zoons Maarten en Bram zullen ontmoeten; we zijn wel een beetje verlaat, maar 'gelukkig' heeft hun reis ook wat vertraging opgelopen waardoor zij twee dagen later in Oeganda zijn gearriveerd. We zullen elkaar treffen in Jinja, bij de oorsprong van de Nijl uit het Victoriameer. Eerst bekijken we enkele campingplaatsen, maar deze worden voornamelijk bevolkt door overlandtrucks, een soort reisgezelschappen wat we graag willen vermijden. Na een telefoontje naar Nederland (met dank aan Pier en Hein) bellen we Wim en Moniek die uiteindelijk tijdens hun reizen (overigens ook met een Daf truck) in Oeganda aan de Nijl zijn neergestreken; we zijn daar zeer welkom, krijgen een prachtige plek aangewezen met een fantastisch uitzicht over de Nijl, advies over rafting, boottochtjes over het rustiger deel van de Nijl met fraaie vogels, en veel hartelijkheid.
 
klik hier

klik hier

klik hier

klik hier

klik hier
 
Oud en Nieuw
 
In twee dagen komen we hier helemaal bij. Bij hen vieren we ook Oud en Nieuw, wat hierdoor toch nog een Nederlands karakter krijgt, met een fles bubbles en vuurwerk op het moment supreme. Ik maak van de gelegenheid gebruik om Wim als oude rot in het reizigersvak en kenner van de wagen naar een aantal (beperkte) problemen te laten kijken, meet de accu's nog eens door (die blijken goed te zijn tot mijn verbazing, aangezien we toch capaciteitsproblemen hebben af en toe) en spreken over de mogelijkheden om nieuwe banden te krijgen in Oeganda.

klik hier

klik hier
 
Met enige tegenzin vertrekken we weer na een dag raften met de vier oudste mannen (de ondergrens is eigenlijk 14 jaar) maar Hans en Ingrid hebben natuurlijk maar twee weken, waar al een paar dagen van verloren zijn gegaan door de vertragingen. We besluiten niet achter elkaar aan te rijden, maar een ontmoetingspunt af te spreken op het eind van de dag. Omdat zij in een luxewagen rijden is de verwachting dat zij veel eerder aan zullen komen in de buurt van Murchisson Falls park als wij. Ik besluit in ieder geval maar eens flink door te rijden; uiteindelijk zijn wij ruim op tijd bij een campsite 'under construction' waar we wel mooi staan aan de Nijl maar Hans en Ingrid blijken eerst verkeerd gereden en later een band aan flarden gereden te hebben, kortom die zagen we pas de volgende dag in het park.
 
Murchisson Falls

klik hier

klik hier

klik hier

klik hier
 

klik hier

klik hier

klik hier

klik hier
 
Samen een prachtige boottocht naar de watervallen in de Nijl, veel dieren en natuurschoon gezien, de volgende dag verder het park in, met een guard gekampeerd aan de Nijl tussen de hippo's. 's Nachts hoorden we de nijlpaarden voortdurend knorren/brommen, ze zaten heel dicht bij. De guard zorgde er onder andere voor dat wij veilig 'naar de WC' (lees: bush bush) konden zonder dat we ze per ongeluk tegen zouden komen.
De dag daarna een zeer avontuurlijke tocht door het park gereden met wegkappen en zagen van omgevallen bomen, wegslepen van boomstammen en zelfs eenmaal een nieuw pad hakkend en zagend door het bos.

klik hier

klik hier

klik hier

klik hier
 
Helaassneuvelde hierbij door een terugschietende zware tak een zijruitje van de cabine. Bij verlaten van het park werd ons verteld dat we te laat het park verlieten en dus een extra dag moesten betalen. Na enige uitleg konden we een en ander in der minne schikken.
Een eenvoudig, maar daardoor extra leuk guesthouse bood ons onderdak. Wij konden in de wagen, op de oprit slapen. Natuurlijk wilden ze ons daarvoor nog meer vragen dan voor een gewone kamer. Je kunt het altijd proberen.
 
Neushoorns
 
Een bezoek aan de neushoorns was het volgende doel. We gingen er te voet heen, en werden beschermd door een bewaker en een gids met geweer. Als het toch mis zou gaan, dan moesten we, volgens de folder, naar een boom toe rennen en klaar gaan staan om om erin te klimmen.

klik hier

klik hier
 
Nieuwe banden in Kampala
 
De banden waren intussen natuurlijk niet beter geworden, zodat via de verhuurder van de auto van Hans en Ingrid eens geïnformeerd werd of er misschien toch iets te krijgen zou zijn in Kampala, en inderdaad leek dat mogelijk. Wij namen dan ook voor enkele dagen afscheid van de familie, reden weer terug naar Kampala, bleven daar in de backpackers campsite met een goed internetcafé en normaal café en regelden 4 nieuwe 'zand'banden; model een beetje Michelin achtig profiel, maar veel stugger en van een Indiaas merk MFR, nooit van gehoord, maar de prijs viel ook mee dus hebben we dat maar gedaan. De volgende dag werden de banden er netjes opgelegd, na wat heen en weer bellen en e-mailen met de bank in Nederland om het geld over te maken, nog wat discussie over de bandenspanning, waarvoor ik de volgende dag nog eens teruggegaan ben om de veel te zachte banden toch wat verder op te pompen, maar al met al een prima service. Het is een belevenis om met de vrachtwagen zo'n ongeorganiseerde stad als Kampala een paar keer te doorkruisen want ik moest steeds in het centrum zijn. Na de vierde keer begon ik het stratenplan een beetje te kennen en wist ik de ergste flessenhalzen te vermijden.

klik hier

klik hier

klik hier
top