Oeganda deel drie
 
Kerkdienst, weinig eten en vuilnis
 
We staan vrij te kamperen op een afgelegen plek aan het meer van Buyongalyi, naast een kerk, een dokterspost en een lagere school.

klik hier

klik hier

klik hier
 
Door omstandigheden hebben we weinig eten in huis, iets waar ik niet zo goed tegen kan. We zijn ver verwijderd van een dorp, waar toch al niet veel te krijgen is. De dominee komt langs, en geeft een enveloppe voor de collecte van de kerkdienst. We moeten dus naar de kerk.
Nadat we eerst aan school hebben gewerkt, gaan we naar de gereformeerde kerk. Het duurt maar liefst twee uur. Gelukkig is het heel normaal om tijdens de dienst in en uit te lopen, een uitkomst voor mensen zonder zitvlees. Als we dan toch een keer allemaal op onze plek zitten, grijpt de dominee zijn kans en haalt ons naar voren; we moeten ons voorstellen. Gelukkig gaan ze daarna weer verder. Tussen de eindeloze preken zingen ze er op los en dansen er op het einde ook nog bij. Een gezin doet aardappelen i.p.v. geld in de collecteschaal, de aardappels verkoopt de dominee, aan ons. Ah, de helft van ons avondeten.
's Middags spelen de kinderen met kano's in het meer. Paul gaat met een van de jongens op stap, en komt thuis met bonen, een gift van de familie. Ik ga koken, buiten. Er staan wel tien kinderen om me heen te kijken, ze komen steeds een beetje dichterbij. Onrustig is dat wel, we hebben al eerder mee gemaakt dat het juist de kinderen zijn die iets 'ongevraagd meenemen'. Voortdurend houd ik onze spullen, de kinderen en natuurlijk het eten in de gaten.
De vuilnisemmer raakt vol en ik vraag me af waar ik de zak kan laten. Ik vraag het de kinderen. Echter, voordat ik een antwoord krijg, wordt de zak uit mijn handen gegrist en rennen de kinderen er enthousiast mee weg. Ik kijk eens om me heen: geen kind meer te zien, wel lekker rustig zo. Maar ik realiseer me nu ook dat die zak helemaal wordt uitgepluisd... Wat zat er ook alweer in? Ik weet het niet meer, en hou maar op om daarover na te denken.

klik hier
 
kanotocht

klik hier

klik hier

klik hier
 
Samen met vier andere reizigers, twee gidsen en vier helpers gaan we een trektocht maken van drie dagen. We bezoeken met de kano meerdere eilanden. Zo is er Punishment Island, waar vroeger ongetrouwde zwangere vrouwen werden gedumpt (vanwege de schande) om daar te sterven van de honger. Soms werden ze gered, door een arme man die zich geen bruidsschat kon veroorloven. Deze vrouw kon hij dan tenminste gratis meenemen.

klik hier

klik hier
 
We lunchen op Sharps Island. Van 1929-1963 woonde daar Dr Sharp, een Engelse dokter die zich bekommerde om de lepra patiënten op weer een ander eiland. Gelukkig voer hij af en toe ook langs Punishment Island, en redde hij een zwangere. Na de bevalling leidde hij die dan op tot verpleegkundige of vroedvrouw, misschien hadden ze daar toen ook al een tekort aan?
Zo horen wij de hele dag verhalen over verschillende eilanden. Een van de eilanden heet 'Upside-Down-island'omdat het een keer zou zijn omgedraaid, op de kop. Een kip was nog net op tijd weggevlogen, en een kind zat in een bootje op het meer, die konden het nog navertellen. Het wordt steeds gekker, nu begin ik toch af te haken bij al die verhalen. We meren aan bij een familie, ver weg van de bewoonde wereld. Bezoeken de kerk die ook dienst doet als lagere school. In het gebouw van drie lokalen krijgen iedere dag 150 kinderen les.
Ik informeer ook maar eens hoe het zit met de bevallingen. Thuis, uren varen verwijderd van medische hulp. Helaas, deze verhalen moet ik wel geloven, ze zijn waar.

klik hier

klik hier

klik hier

klik hier
 
Modder
 
We eten we bij de familie een voortreffelijk maal en slapen in de tent.

klik hier

klik hier
 
De volgende ochtend valt er een tropische regenbui. Sip zitten we binnen te koekeloeren. Na twee uur besluiten de Fretten (we hebben twee gidsen die allebei Fred heten) dat we toch gaan lopen en glibberen we de helling af. Ik voel me een honderdjarige zonder rollator, ben bang dat ik weer iets breek, en deel de Fretten mee dat ik niet meega met deze modder. Gelukkig gaan ze daar niet op in want het wordt uiteindelijk een geweldige wandeldag. Tegen de middag schijnt de zon en in zeven uur klimmen en dalen we door prachtig landschap weer naar het meer en de kano's.

klik hier

klik hier
 
We maken kennis met de Pygmeeën, de oorspronkelijke bewoners van dit land. Het schijnt dat ze leven van ontwikkelingshulp en drank.

klik hier

klik hier

klik hier

klik hier
 
Dan weer de kano in, op naar een eiland, Pelikaaneiland, voor een volgende logeerpartij bij een familie.
 
Kiespijn op Pelikaaneiland
 
Als we aankomen staan de pelikanen ons al op te wachten. Het is nog net niet donker. Omdat er natuurlijk geen douche is (geen enkele Afrikaan heeft er een) baden we naast de pelikanen in het meer.

klik hier

klik hier
 
Na het baden kleden we ons snel warm aan: Afrikaanse nachten zijn verrassend koel. De gastfamilie bestaat uit een aantal volwassenen, in wisselende samenstelling, zoals gewoonlijk. Met de vrouw des huizes gaat het niet goed, vernemen we; kiespijn. We eten bij het kampvuur, onder een heldere sterrenhemel, aardappelpuree, matoke, kool, rijst rundvlees en een soort bonensoep. Helaas smaakt het niet lekker, misschien heeft het te maken met het feit dat de vrouw niet heeft kunnen koken voor ons?
'Gaat ze naar een tandarts?' informeer ik. 'Nee, 's avonds en 's nachts is er geen vervoer over het meer naar het dorp' 'Heeft ze iets tegen de pijn?' Nee. Ik besluit mijn strip paracetamol uit de tent te halen. 'Mag ik haar zien?' vraag ik. Na een poosje komt er een vrouw, ze is uit bed gekomen, heeft zich aangekleed. Ze heeft niet de kracht om veel te zeggen en bibbert. Dit is een zieke vrouw. 'Gaat ze morgen naar de tandarts?' vraag ik. De gids vertaald voor ons. Ik strijk even over haar arm, heb het met haar te doen. Ook Anton, die erbij is komen staan, is aangeslagen door het geen hij ziet. Ik geef haar de paracetamol, strijk nogmaals over haar arm. Ze keert weer terug naar bed, met de hulp van haar dochter. In de tent praten Anton, Chris en ik nog lang na over deze vrouw.
's Morgens worden we wakker van de kraanvogels. Na het ontbijt van oud wit brood, maispap, banaan en ananas zoeken we de kiespijnvrouw op. 'Het gaat beter' vertaalt onze gids. 'dankzij de pillen hebben de spieren rondom de kies kunnen ontspannen, en lost het probleem zich op' Ja ja. 'De pillen genezen het niet', leg ik nogmaals uit. Misschien zit er een abces. 'Laat een tandarts ernaar kijken' Ja, gaan ze doen. De gids en ik geloven het niet, deze mensen gaan niet naar de tandarts (vanwege de kosten). Ik pak uit mijn zak 20.000 shilling. (= ongeveer zeven euro) Dit is genoeg voor het vervoer en de tandarts. Als ze nu niet gaat, dan is het haar eigen keuze, dan kan ik daarmee leven.
 
Als we het eiland willen verlaten, blijkt er een probleem te zijn: De helpers zijn vergeten de kano's vast te binden gisteravond. Ze zien ze nergens meer, ze zijn ze al uren aan het zoeken. Ik vond het al zo rustig aan het ontbijt. Het gastgezin biedt onze groep een afscheidscadeau aan, het is een mand vol doperwten. Het cadeau wordt aan mij overhandigd. De kiespijnvrouw knikt naar mij, ik neem de mand aan, snap het gebaar. Hopelijk helpen Paul, Anton en Chris met pellen!

klik hier
 
Als er een kano is teruggevonden en een andere geleend brengen we onze bagage naar de waterkant. Chris draagt haar koffer op haar hoofd. Nadat Chalmer nog zonder verdoving een likdoorn heeft verwijderd uit een Afrikaanse voet vertrekken we (verlaat) van Pelikaaneiland naar het vaste land.
 
Buitenverblijf van Idi Amin
 
In een mooi hotel 'Birdnest', een voormalig buitenverblijf van Idi Amin, krijgen we een warme lunch. Idi Amin heeft indertijd eerst de eigenaar, de vice chancellor van de universiteit van Kampala, van het toenmalige buitenhuis vermoord (in ongeveer 1974, naar zeggen omdat hij een hekel had aan hoog opgeleide mensen, Amin was zelf ongeschoold) om daarna het gebouw zichzelf toe te eigenen. Sindsdien is het jarenlang verwaarloosd, totdat drie Belgen er in 2008 een hotel van hebben gemaakt ( www.birdnestatbunyonyi.com ).
De kinderen vermaken zich met de kano's en met hun leesboeken. Ze worden nog (in het Engels) geïnterviewd voor een promotiefilmpje voor de website van de stichting van deze leuke kano/trek tocht ( www.edirisa.org ).
Chalmer en ik computeren in het mooie restaurant, ik schrijf dit verslag. Voor de gelegenheid heb ik maar eens een net rokje aangetrokken. Jammer genoeg is het Chalmer nog niet opgevallen...

klik hier

klik hier
 
Visum Rwanda
 
Van Kabale verhuizen we naar naar Lake Mutanda, bij Kisoro. We zijn nu vlak bij Rwanda, het enige wat we moeten regelen is het visum. Dit valt niet mee; we mailen, bellen, gaan naar het internetcafé, maar in het internetcafé treedt er twee keer acute stroomstoring op als Chalmer bezig is de aanvraag in te vullen. Wat is dit, heeft het iets te betekenen?
'Zullen we maar terug rijden naar Kampala?' Stelt Chalmer voor. 'Daar kunnen we het visum regelen bij de ambassade' We gaan rekenen: het is 3 dagen heen en terugrijden. We besluiten onze tijd nuttiger te gebruiken en doen aan school, zoeken otters, wandelen, fietsen.

klik hier

klik hier

klik hier

klik hier
 
De volgende dag ga ik het nog eens proberen in het internetcafé. Met Anton fiets ik naar het dorp. Als Anton langs komt hoor ik mensen 'ah en oh' zeggen, als ik langs kom klinkt er gegiechel....komt het door mijn broek, door de fiets?
In het internetcafé start ik direct de visumaanvraag. Net voor het verzenden echter, valt de computer weer uit, stroomstoring. Niemand lijkt ermee te zitten, integendeel. Ze zeggen een keertje 'ahhh' staan lachend op, en gaan buiten in het zonnetje lekker niksen. Heerlijk. Waarom kan ik dat ook niet? Ik voel het tegenovergestelde, wat gebeurd hier? Wie doet dit? (De stroomleverancier draait op willekeurige momenten de knop om, dit gaat altijd zo.)
'Misschien moeten we gewoon niet naar Rwanda' zegt Chalmer. 'Dan gaan we naar Tanzania' 'Nee, we gaan bellen' zeg ik, 'we proberen het vanuit Nederland' Chalmer belt Vera die voor ons de aanvraag doet. Daarna wachten we drie dagen op antwoord.

klik hier

klik hier

klik hier

klik hier
 
We verhuizen naar een camping in het dorp om dichter bij het internet te zitten. Als we aankomen, is de stroom echter weer uitgevallen. Ondertussen zijn we met de kinderen Afrikaanse vogels gaan tekenen en schilderen.
 
wandeling in vulkaanpark Virunga
 
( door Anton )

klik hier

klik hier
 
's Ochtends gingen mam, ik, Paul en Chris wandelen naar een soort uitzichtpunt in het park, we gingen eerst op de zogenaamde bodaboda ( dat is een taxi motor waar je echt overal mee naar toe kunt) ( je hebt ook bijna geen ander vervoer dus sommige mensen zitten met vieren op die motortjes). wij hadden allemaal een eigen motor, en ik deed met Paul een wedstrijd wie er het eerste was, dus wij gingen heel hard op die slechte steen weggetjes. Eerst dachten we dat we er waren, maar toen bleken we bij een school te zijn beland. We raceten toen een eindje terug en sloegen toen een ongelofelijk steil weggetje in dat behalve de steilheid ook heel slecht was. Maar Paul en ik deden nog steeds een wedstrijd dus we sjeesden super hard over die rotsachtige weg. Na drie kwartier op de bodaboda kwamen we aan bij het park en we wisten meteen: dit willen we nog een keer! (Ik won!). We gingen lopen met een gids met een zwaar automatisch geweer omdat er buffels gesignaleerd waren. We dachten dat het een leuke wandeling ging worden, maar na een paar honderd meter kwamen we al bij het einde. We gingen terug, aten wat bij de ingang en gingen voor een andere wandeling die anderhalf uur duurde tot de grens van Oeganda-Congo; toen we daar kwamen konden we met een been in Congo en 1 been in Oeganda staan! Ik ben ongeveer tien keer in en uit Congo geweest. daarna gingen we terug naar de weg. (zolang je het een weg wilt noemen) Op de terug weg kwamen we langs een lokaal cafeetje waar allemaal dronken mannen uit kwamen. we gingen terug met de bodaboda naar huis en zoals gewoonlijk racend terug. Nu won helaas Paul maar ik had de bestuurder van de bodaboda waar ik op zat overgehaald om nog een rondje te racen dus ik vind dat ik heb gewonnen!
 
Drie dagen later: er is er nog steeds geen internet en ook de telefoon en de pinautomaat werken niet. 'Zullen we niet toch gewoon gaan rijden naar Tanzania?' Zegt Chalmer iedere dag. Toch besluiten we te wachten. We tekenen en schilderen erop los. Het is nog hartstikke leuk ook, en langzamerhand krijg ik het gevoel dat die stroomstoringen niet voor niets zijn.
Drie dagen later is de stroomstoring over en mijn visum binnen. Maar, dat van Chalmer nog niet, een administratieve fout. Weer staan we op het punt om Rwanda te skippen, maar ik wil nu niet opgeven. Er worden nog meer vogels geschilderd.

klik hier
 
Ik besluit te bellen met de immigratiedienst in Kigali, Rwanda. 'Vandaag komt het visum.' hoor ik. 'Hoe laat?'vraag ik, 'en hoe is uw naam?' Ik vertrouw nu helemaal niets en niemand meer. 'This afternoon', zegt ene Fred. Mooi. We houden de internetlijn open. Om 16.00 uur: 'Fred! Het visum is nog niet binnen...' En om 16.55: 'Fred, I feel so disappointed.....' Om 16.59, een minuut voor sluitingstijd van de Rwandese immigratiedienst, staat het visum op de mail..We zijn er 14 dagen bezig geweest, of toch eigenlijk ook niet (dankzij het schilderen).
top