Malawi
 
Intruductie
 
Binnenrijdend vanuit Tanzania is er een gevoel van thuiskomen, ook al ken ik het noorden van Malawi nauwelijks; direct is er contact als ik de douanebeambten in het Chichewa begroet; de gehele procedure verloopt zeer vlot, wel moet er nog even wegenbelasting betaald worden, maar de douanebeambte gaat er voor het gemak maar vanuit dat wij de korst mogelijke route door Malawi gaan nemen. Het noorden van Malawi is nog niet zo heel dicht bevolkt, er zijn hier nog stukken waar je even geen mensen tegenkomt. Inmiddels heeft dit land 13 miljoen inwoners, tegen 5 miljoen toen ik er woonde; toen vonden we het land al overbevolkt. De laatste jaren zijn de oogsten in het hele land goed geweest, zodat er voldoende voedsel is; de reactie is geweest, volgens enkele Malawianen die we spreken, om weer meer kinderen te krijgen. De officiële prevalentie van HIV is 25% onder de bevolking! Wij hebben zelfs nog hogere cijfers gehoord in Malawi.
Malawi is zoals zoveel Afrikaanse landen een verzameling van meerdere stammen, waarbij de grenzen natuurlijk dwars door deze stammen zijn getrokken. De voornaamste zijn de Toemboekoe, de Chewa en de Sena. De Engelsen hebben eind 19e eeuw een eind weten te maken aan de slavenhandel die met name in Malawi nog lang heeft voortgeduurd, met de Arabieren als handelaren en afnemers; de stamhoofden langs het meer verkochten onderdanen en leden van meer landinwaarts gelegen stammen. Toen er via de Engelsen andere vormen van inkomsten werden aangeboden zoals handwerk en landbouwproducten verhandelen werd de slavenhandel voortgezet door het inzetten van huurlingen door de zelfverklaarde Sultan van Nyassa. Pas na de executie van deze handelaar in 1892 kwam de handel echt tot stilstand.
In 1964 werd Malawi onafhankelijk op een vreedzame manier en begon de regeringsperiode van Hastings Kamuzu Banda, een in Engeland opgeleide arts, die een aantal eenheidsbevorderende maatregelen nam, zoals het instellen van een officiële nationale taal, namelijk het Chichewa, met daarnaast het Engels als officiële regerings- en ambtenarentaal. Helaas wist Banda niet van ophouden zodat hij na zijn aanvankelijke succesvolle eerste jaren zichzelf uitriep tot president voor het leven en de bekende maatregelen nam om zijn macht te behouden, hierin gesteund door een opportunistische kliek rond hem en met name zijn vertrouweling Mamma Kazamira en haar oom John Tembo. In 1993 wordt de ommekeer ingeluid door een brandbrief van de bisschoppen in Malawi, waarna er verkiezingen worden gehouden en Banda zowaar de uitslag van de verkiezingen erkent en aftreedt. Hij wordt dan ook nog steeds in ere gehouden, men erkent dat er fouten zijn gemaakt, maar men erkent ook zijn verdiensten en met name wordt hij door velen gewaardeerd door zijn aftreden. Het is ook goed mogelijk dat de opvolgers eraan bijgedragen hebben dat vele Malawianen inzien dat het onder Banda toch niet allemaal zo slecht was. De vraag wordt door de Malawianen zelf gesteld wat democratie eigenlijk inhoudt in zo'n beïnvloedbaar volk; de huidige president Bingu is verkozen nadat zijn voorganger uitvoerig had gecommuniceerd dat hij de goede opvolger zou zijn; als goede vriend en zelfs via huwelijk familie van Mugabe heeft hij bij de beter geïnformeerde Malawiaan geen erg goede naam.
Ondanks het feit dat de Malawi Young Pioneers, een soort 'Bandajugend' zijn opgedoekt is er nog steeds een sfeer van onderdrukking, en zijn de mensen bang om precies te vertellen wat zij van het huidige regime vinden. Pas nog werd een professor in de economie gearresteerd omdat hij in zijn lessen voorbeelden gaf van economische mislukkingen in Malawi.
In heel Afrika wordt frequent het verkeer opgehouden door roadblocks, bemand door allerlei soorten politie, maar in Malawi maken ze het wel heel bont, met soms om de paar kilometer een verschillende kleur uniformen die je weer tot stoppen maant; meestal geen problemen, maar de verkeerspolitie is berucht in het vinden/verzinnen van allerlei vage overtredingen, zodanig dat in de omringende landen, bij het vertellen van verhalen hierover, iedereen meteen begrijpt dat het over de Malawiaanse 'traffic police' gaat.
 
Malawi
 
Hoe vinden we elkaar?
 
Onze reisvrienden Siggi en Gerd willen ons weer zien. 'Waar zijn jullie, dan komen we daar naar toe.' schrijven ze.'We zitten in Karonga, de eerste grote plaats in Malawi' Mail ik. Maar waar gaan we hierna heen? Blijven, of verder? Zoals gewoonlijk hebben we nog niets besloten. We zitten in het internetcafé na het bezoek aan het museum. Van een 100% blinde gids hebben we net een rondleiding gehad. Bij iedere vitrine wees hij aan wat er te zien was, hij vergiste zich niet een keer! Hij vertelde over de slavernij, de missionarissen en president Banda tot aan nu toe. Een mooie introductie in een (voor de kinderen en mij) nieuw land.
We besluiten op het laatste moment, net voor het internetcafé sluit, wat we doen: we gaan verder. 'We rijden nog ongeveer een uur langs het meer naar beneden' mail ik op de valreep naar Siggi en Gerdy. 'Daar zoeken we een camping en vinden we elkaar.. hopen we!'

klik hier

klik hier

klik hier
 
politie
 
Op de weg naar het zuiden is een blokkade: Politiestop, de vierde sinds we hier zijn. De (vrouwelijke) agent kijkt ons niet aan maar roept bevelen: 'drivinglicense!' en 'insurance card!'. Het gaat anders dan normaal. In Afrika is er vaak, soms wel om de 50 km, een politiestop. De agenten zijn doorgaans erg vriendelijk en stellen vragen zoals: 'Where do you come from?', 'How many children do you have en 'where are you going to'? Het nut daarvan is ons niet duidelijk, maar daarna wordt er een ton aan de kant geschoven en mogen we verder. Tot nu toe althans.
Deze agente heeft duidelijk andere plannen. Als de papieren in orde zijn, controleert ze de vrachtwagen. Na enig zoekwerk zegt ze: 'Jullie hebben geen vierkante witte stickers op de bumper.' Ze wijst op een andere auto. Na goed kijken zien we inderdaad twee twee witte stickertjes van 3 bij 3 cm. 'Die stickertjes reflecteren!' Zegt ze. Chalmer wijst op onze reflectoren. 'Wij hebben deze' zegt hij. 'Maar die zijn rond! Niet vierkant!' aldus de agente, en: 'jullie moeten een boete betalen'. Ze zwaait met ons verzekeringspapier. Eerst afrekenen, daarna krijgen we ons papier teug. Ik voel me gloeien van binnen en probeer met de agent te praten. Als dat niet helpt roep ik iedere agent die erbij staat erbij, het zijn zoals gewoonlijk niet weinig, een stuk of zes. 'Wat vinden jullie hier nu van?' probeer ik. Maar de agente is hun baas en we kunnen niet anders dan 1500 Kwacha (7,50 euro) betalen om onze papieren terug te krijgen.

klik hier

klik hier

klik hier
 
We rijden verder, op zoek naar een camping aan Lake Malawi. Helaas stikt het van de campings (ondanks het gebrek aan toeristen), maar de meeste zien er niet erg aantrekkelijk uit, vooral ook omdat ze vlak langs de weg liggen.
We rijden een klein weggetje in en op het einde zitten twee campings, links en rechts. We kiezen rechts voor 'Hakuna Matata'. Terwijl Chalmer, tot vermaak van de kinderen, de wagen tot drie keer toe vastrijdt en weer uitgraaft op het strand ga ik alvast zitten en neem een drankje.

klik hier

klik hier

klik hier
 
Nsima
 
Ik zit bij Meggi's 'buitenkeuken' met uitzicht op het meer. Meggi, een goedlachse, donkere vrouw, stookt een vuurtje, zet er een pan op en roert er stevig op los. Vanavond maakt ze op Chalmers verzoek nsima, een witte, stevige maispap. Dat wordt hier gegeten in plaats van rijst of aardappelen. Willy, de campingbaas, braadt er het vlees bij. Als de vrachtwagen eindelijk goed staat kunnen we eten. Meggi geeft ons het gevoel dat we welkom zijn. Het is een warme, lieve vrouw, de perfecte gastvrouw voor zo'n camping. Ze geniet zichtbaar van onze kinderen. 'Als ik jouw Chris zie, denk ik aan mijn eigen dochter' zegt ze. Haar dochtertje woont in Zimbabwe, bij de grootouders, terwijl Meggi hier in Malawi de kost verdient. In Afrika komt het vaker voor dat ouders gescheiden zijn van hun kinderen, en dat de kinderen opgevoed worden door familieleden. Meggi hoopt dat haar dochter weer bij haar in Malawi kan wonen. Ze vertelt het me lachend, maar ik weet zeker dat ze haar dochter erg mist. Ik knik, ik hoop het ook voor haar.
De maispap heeft niet veel eigen smaak, maar is heerlijk met een pittige saus (ndiwo) en het vlees.

klik hier

klik hier
 
IJlen
 
De volgende dag wordt Paul ziek, hij ligt op het balkon. 'Ik lig zo scheef' zegt hij. 'Kun je dat balkon niet wat rechter zetten?' Ik kijk, maar volgens mij staat het helemaal recht. Even later vraagt hij 'of ze willen stoppen met meisjes uit de boom gooien'. 'Welke meisjes en welke boom, Paul?' 'Die' zegt hij, en hij wijst naar een boom 'en die boom komt ook naar mij toe'. Anton en Chris kijken ons bezorgd aan. We besluiten de koorts op te nemen: 40,3. Een kliniek voor een malariatest is kilometers ver weg. Voor de zekerheid start Chalmer met pillen tegen (cerebrale) malaria. 'Maar de slager is nog niet geweest' zegt Paul, voordat hij zijn eerste pil inneemt. Ik voel me razend bezorgd, maar gelukkig blijft Chalmer rustig. 'Meer kunnen we op dit moment niet doen' zegt hij. Gewoon geduldig afwachten dus...
Anton en Chris kopen op eigen initiatief bij een stalletje een houten olifant voor Paul. Eentje die hij sinds zijn 'aanvaring' met de olifant al had willen hebben. Paul opent zijn ogen half, mompelt zachtjes een dank je wel en slaapt/droomt weer verder.
De volgende dag horen we twee motoren. Snel rennen we naar de poort, 'We zijn hier!' roepen we naar Siggi en Gerd, die al bijna bij de buren staan. Samen met Vlasta en Dean, die er ook zijn koken, eten, zorgen en kamperen we gezamenlijk, net als in Tanzania.

klik hier

klik hier
 
We willen weg
 
We zien en horen we hoe de (blanke, Zuid Afrikaanse) bazin van de camping met Meggi (Meggi is een donkere vrouw) omgaat. Als de bazin er is moet Meggi een speciale jurk aan, een soort zak met grote witte kraag. Ze ziet eruit als een bediende begin 19-e eeuw. Op scherpe toon krijgt ze van haar bazin aan-en terechtwijzingen, over kleine onnozelheden. We krijgen er een naar gevoel van. Zou apartheid nog steeds bestaan?
De koorts van Paul zakt gelukkig snel. Na twee dagen moeten we constateren we dat hij zoals gewoonlijk de hele dag praat; hij is zeker weten weer beter! We schrijven een kritische noot in het gastenboek en verlaten de camping. We hebben het gevoel dat we haast hebben om weg komen van deze plek, een gevoel wat we nog niet eerder hebben meegemaakt.
Vlasta en Dean zijn ook al vertrokken en Siggi en Gerd verhuizen naar de buren.
 
Filosoferen over hulp
 
We rijden naar de Nederlandse Floor en Jan, die we vier jaar geleden kort ontmoet hebben. Floor en Jan hebben hier een 'dagopvang voor jonge kinderen' opgezet. ( www.flojamalawi.nl ) We zijn benieuwd hoe het met ze gaat, en hoe het is om hier altijd te wonen. En hoe zit het met hun 'drive', na vier jaar vrijwilligerswerk voor hun eigen stichting?
Onderweg komen we niet veel auto's tegen. Als we er een zien, zitten er meestal blanken of Indische mensen in. In Afrika zijn er veel Indische mensen, zij zijn duidelijk rijker dan de Afrikanen. Ze bezitten winkels die groter zijn en waar je meer kunt krijgen. Meestal doen ook wij boodschappen bij de Indiër. Ik vraag me af waarom het Afrikaanse mensen niet lukt om zelf zulke winkels op te zetten. Of zouden ze dat niet ambiëren? We komen zomaar aanwaaien maar zijn van harte welkom bij Floor en Jan. Ze wonen in een gezellig huis aan het meer. Jan gaat iedere dag zwemmen, tenminste als de krokodil, die pas geleden hun strand als verblijfplaats heeft uitgekozen, er niet ligt.
De kinderopvang loopt; er komen iedere dag 60 kindertjes tussen 2 en 6 jaar. Ze worden deels gevoed met eten uit de eigen tuin. Er is 12 man personeel, een waterput waaruit veel mensen komen tappen en er zijn twee ontzettend leuke chaletjes voor vakantiegangers of gasten. Over tegenvallers zijn Jan en Floor heel open: Het klimaat valt ze tegen, de warmte ontneemt de energie. 'Soms ben ik 's morgens al moe' zegt Jan. Ook blijft er een afstand tussen hen en de Malawianen, een 'goed gesprek' zit er toch eigenlijk niet in. Daarnaast blijven de mensen hen zien als twee enorm rijke M'zungu's (vreemdelingen), die voor alles en nog wat kunnen worden ingeschakeld. Floor en Jan hadden wel gehoopt op meer vertrouwen en (vrijwillige) hulp vanuit het dorp. 'We hebben wat bereikt' zegt Jan, 'Maar ik zou het niet nog eens over willen doen met alles wat ik nu weet.'
Het was een interessant en leuk bezoek. Maar op de terugweg in de auto heb ik toch nog dezelfde vragen als op de heenweg: 'wat brengt dit project Jan en Floor en wat brengt het de Malawianen (op de lange termijn)?' Het is me nog niet helemaal duidelijk
We praten en filosoferen vaak over Afrika en de mensen hier. Met elkaar, de kinderen, andere reizigers en de Afrikanen zelf. Het is een terugkomend thema, met vragen als: 'wanneer is iemand arm?', 'moeten we helpen?', 'wie zijn wij om het allemaal maar beter/anders te willen doen en organiseren?' en 'willen de mensen hulp?'.
 
Nyika Plateau
 
Na een dag lang rijden over een erg slechte weg -de regentijd is hier al een tijd bezig en in tegenstelling tot de verwachting duurt hij nog steeds door- bereiken we het Nyikaplateau en vinden een prachtige kampeerplek midden in het park. Helaas wordt nu Cathelijn ziek, zodat van de wandeltocht de volgende dag niets komt; dan maar een stuk rijden met de wagen; er zijn echter wat kleine bruggetjes in het park, zodat we besluiten dezen eerst te inspecteren voor we ze gebruiken; de eerste lijkt wel betrouwbaar, is ook duidelijk onderhouden met een nieuw rijdek. De tweede vertrouw ik toch niet dus parkeren we de wagen met de slapende Cathelijn en maken een korte wandeling. Paul ziet achter elk bosje een olifant en wil al snel terug.

klik hier

klik hier

klik hier
 
We worden op de terugweg overvallen door een stortbui, komen bij de wagen die een flink eind in de modder staat en rijden terug; helaas houdt de eerste brug ons de tweede maal niet; de linkerzijde gaat erdoorheen, het voorwiel kan ik er nog net uitkrijgen maar linksachter hangt boven het water, met de bodembescherming op de pijler. Blijken we de lier toch niet voor niets te hebben meegenomen! Samen met een tractor van de houthakkers vlakbij en de lier krijgen we de wagen eruit; voor de zekerheid is de ruimte onder het achterwiel eerst door de houthakkers opgevuld met stenen. Bij nadere inspectie blijken de zware dragende balken van de brug geheel doorgerot, met een volmaakt onaangetast oppervlak!We zijn daarna maar teruggegaan naar de campingplaats, waar we overigens meer wild zagen dan bij het rondrijden. De volgende dag is Cathelijn weer beter, we rekenen af, krijgen nog een rekening voor de hulp en voor een nieuwe brug, die we overigens na overleg niet hoeven te betalen, maar je kunt het altijd proberen nietwaar?

klik hier

klik hier

klik hier
 
Brug.
 
(door Paul)
 
Mama was de vorige avond al niet zo lekker maar vanochtend is ze helemaal niet lekker meer. We maken ons ontbijt en overleggen onder het eten wat we gaan doen, we besluiten niets te doen en gewoon een dag rust op de camping. Maar mama zegt dat het echt niets uitmaakt als we een stukje gaan rijden met haar achterin een van onze bedden, dus besluiten we toch maar om eventjes rond te rijden in het park. We slaan een pad in naar een paar meren, en zien al gauw een prachtig uitzicht over de savanne achtige heuvels van Nyika. We komen aan bij een houten bruggetje, stappen uit en kijken of het een goed bruggetje is. Er ligt een nieuwe toplaag op en er liggen 5 reusachtige balken onder, er is dus onderhoud gedaan. We rijden erover en horen alleen maar wat gekraak. We rijden rustig verder en zien veel dieren zoals Zebra's, Waterbokken, Impala's en nog wat andere antilopen.
Even later komen we aan bij een ander bruggetje na ook uitstappen en inspecteren besluiten we deze maar niet te nemen en maar om te keren. Als we omgekeerd zijn stappen we uit en laten mama rustig slapen in de wagen. We lopen een eindje de weg af en kijken uit over de gigantische vlaktes. Als het gaat regenen gaan we terug naar de wagen en rijden terug naar de camping. Als we op de terug weg zijn, komen we weer het bruggetje tegen. De toplaag is op één plek gebroken maar als we er 1 keer over komen moet de brug de tweede keer ook voldoen, toch? Nee de brug denkt daar compleet anders over als we er over rijden zakt het linker achterwiel door de brug. We kijken eens goed naar de brug en naar onze wagen, het kantel gevaar is best groot. We beginnen onze lier maar uit te pakken en zoeken een goede boom uit. De lier wil het eerst niet doen maar als we het contact dan eindelijk om zetten doet hij het. Mama is met Chris naar de receptie gelopen en komt met een tractor en een dozijn werklieden terug. De tractor is veel te licht om ons er uit te trekken maar hij kan ons tenminste helpen. De werklieden beginnen met stenen te sjouwen en leggen die onder het weggezakte wiel on nog meer doorslippen te voorkomen. We doen onze eerste poging en we weten ons zelf eruit te krijgen met lier en tractor als een team. Ons huis is weer beweegbaar.
 
van Nyika naar Lilongwe
 
Als we wegrijden begint het weer te regenen, al snel zitten we vast achter een met hout beladen truck die de helling niet opkomt; nadat hij in een uur tijd geleidelijk mbv blokken hout enkele meters is geklommen gaat zijn motor stuk, hij heeft ook geen luchtdruk meer dus kan zich ook niet achteruit laten glijden. Weer een uur later is de motor weer op gang, maar zit de versnelling vast. Nu laat hij zich wel terugzakken, zodat wij erlangs kunnen. We wachten nog even op de top, maar nu komt hij er wel tegenop.

klik hier

klik hier
 
We gaan terug naar Rumphi, naar het weeshuis gerund door Nederlanders met een campsite en goed restaurant erbij waar we op de heenweg ook al geweest waren. Bij aankomst zowaar een lekke band. We staan er enkele dagen, ook Siggi en Gerd komen daar langs, ook zij zijn ziek geweest. Helaas hebben we de Nederlanders nauwelijks gezien of gesproken; blijkbaar hebben ze het echt te druk, maar ik vond het wel jammer niet de kans te hebben gehad met een ervaren tropenarts (de man is tevens arts in het plaatselijke ziekenhuis en werkt al vele jaren in Malawi) te praten over de ontwikkelingen in Malawi. Maar onszelf opdringen is nu eenmaal niet onze stijl, we hadden bij aankomst aangegeven dat we het leuk zouden vinden mede ook gezien mijn eerdere verblijf in Malawi, daar laten we het maar bij.

klik hier

klik hier

klik hier
 
open deur
 
Op weg naar Lilongwe krijgen we zowaar nog een lekke band; onder zeer drukke belangstelling verwisselen we deze band langs de kant van de weg, waarbij we door schade en schande wijs geworden de mensen met lijnen op afstand proberen te houden, wat slechts gedeeltelijk lukt. Echter ditmaal zijn we na de reparatie niets kwijt!

klik hier

klik hier

klik hier

klik hier
 
Tijdens het laatste deel naar Lilongwe krijgen we ons tot nu toe enige ongeval: een kleine vrachtwagen komt om een bocht in de weg zwieren, nog redelijk aan de goede kant, maar helaas staat zijn achterdeur/laaddeur open die onze spiegels aan de rechterzijde met een enorme klap de wagen in katapulteert; het gebeurt te snel voor Cathelijn om zich te realiseren wat er precies gebeurde, maar gelukkig heeft de volgende vrachtwagen precies hetzelfde uitsteeksel, zodat ik mijn uitleg over het gebeurde goed kan illustreren. Behalve een forse klap in de hals voor Cathelijn en enkele oppervlakkige snijwonden bij haar is er gelukkig geen persoonlijke schade, wel moet ik het nu doen zonder rechter buitenspiegels, wat bij links rijden toch ietwat lastig is.
 
Lilongwe
 
In Lilongwe kunnen we naar twee campings; een op de golfclub en een iets verderop; we kiezen voor de camping met internet, echter dit blijkt ook de doorzakgelegenheid te zijn van de ruime aantallen expatriates die je in alle Afrikaanse landen aantreft met name in de hoofdsteden, waar op het asfalt rond deze steden het aantal 4-wheel-drives plotseling snel toeneemt, waarbij de logo's op de deuren meestal aangeven dat we er met z'n allen aan meebetaald hebben. De aanwezigheid van een aantal bekende reizigers (Dean, Vlasta, Siggi, Gerd) doet me besluiten om de twee banden maar eens zelf te plakken, want met dit soort banden is dat wel een uitdaging, maar vele handen maken licht werk nietwaar. De ene lekke band blijkt veroorzaakt door een in de buitenband bij montage in Kampala achtergebleven maiskolf! Hoe is het toch mogelijk, wetende dat er altijd van alles gebeurt ben ik er voortdurend met mijn neus bovenop blijven staan! De tweede band blijkt een deel van een spijker uit de brug op Nyika te bevatten; met enig geluk en doorzettingsvermogen vinden we deze onzichtbare en niet voelbare spijker toch voor we de band weer monteren.

klik hier

klik hier
 
orkaan
 
We gebruiken de tijd om school te doen, de pauzes worden doorgebracht in het zwembad, en om wat reparaties aan de wagen uit te voeren, zoals een nieuwe spiegel rechts na rechtbuigen van de houder en wat laswerk: inderdaad weer de steun van de hydraulische tank, maar ook de A-stijlen van de cabine, waar sedert Kenia aan beide zijden een scheur in is ontstaan. Tijdens een afwezigheid van een uur met de wagen om deze laatste reparatie af te spreken blijkt er een orkaan over de camping geraasd, waarbij een boom is afgebroken waar tot net daarvoor onze wagen had gestaan; enige schade zouden we dan toch wel hebben opgelopen, nu was 'alleen' alles maar natgeregend wat we ivm de afwezigheid uit de vrachtwagen hadden gehaald.
Vanuit Lilongwe maken we nog een trip naar South Luangwa National Park in Zambia, samen met Siggi en Gerd. Uiteindelijk lukt het zelfs om leeuwen te zien, ook al is het het regenseizoen.

klik hier

klik hier

klik hier
 

klik hier

klik hier

klik hier
 
Het zuiden
 
In Malawi gaat het ons natuurlijk toch vooral ook over de plaatsen waar ik in het verleden vaak ben geweest, zoals cape Maclear, Zomba, Blantyre en de lower Shire Valley met de suikerplantage en last but not least Nchalo.
 
Aquarium
 
In Cape Maclear staan we op een verschrikkelijke camping. Op het vieze toilet stinkt het naar vis, het gras is hoog en overal ligt rommel, ondanks het feit dat er genoeg mannen zijn om het even op te ruimen en te verzorgen. In plaats daarvan zitten de mannen de hele dag te niksen.
Er staan enkele oude, vervallen gebouwen waarvan er een, wat ooit het restaurant moet zijn geweest, gedeeltelijk is afgebrand. Aan de rand van de camping zijn enkele mistroostige chalets, bedoeld voor de toeristen. Twee daarvan worden bewoond door kinderrijke families.
Tot mijn verbazing staat er een (open) afvalbak. 'Maar', zegt Gerd, 'je kunt je afval net zo goed ergens wegslingeren, want de de apen halen alles eruit en verspreiden het over het terrein'. Als ik in de bomen kijk zie ik inderdaad de apen bezig met rommel.
Behalve Siggi, Gerd en een andere Duitse reisfamilie zijn er geen andere toeristen. Ondanks de plek besluiten toch te blijven. Het heeft namelijk iets, om te wonen en jezelf te redden tussen deze vergane glorie met de Malawiaanse families en hun houtvuurtjes dichtbij.
Behalve de vergane glorie is er nog een andere attractieee: we zijn op loopafstand van Otters Point: een van Malawi's beste snorkelplekken.

klik hier

klik hier

klik hier
 
Als we het warme meer induiken, is het alsof we in een tropisch aquarium zwemmen. s'Avonds komt er een kok die voor ons elven een fantastische maaltijd met Chambo, de vis uit Lake Malawi, klaarmaakt.
 
Camera gestolen
 
Helaas wordt op deze plek de camera van Siggi en Gerd gestolen. De plek wordt nu toch wel heel unheimisch! We doen van alles om de camera terug te krijgen en loven een beloning uit voor de 'vinder'.
Twee dagen later zitten Siggi en ik samen bij de politie. Onze aangifte wordt heel serieus genomen; er zijn twee 'gewone' agenten, twee mannen van het park en twee extra politiemannen uit Monkey Bay, de naburige (grotere) plaats aanwezig. In totaal zitten Siggi en ik, samen met deze mannen, twee uur in een ruimte van 3 bij 2 meter. Alle agenten schrijven met de hand, om de beurt, een verslag. Siggi en ik kijken toe, soms wordt er een vraag gesteld. Na een poos houd ik het bijna niet meer uit, het is warm en het duurt zo lang. We zijn beiden opgelucht als het klaar is, en we naar buiten kunnen. In het dorp blijken de meeste mensen al op de hoogte van de diefstal. Toch hangen Siggi en ik nog overal briefjes op. Sig wil 'm terug: haar laatste foto's van deze reis staan erop.
Zonder hun camera vertrekken Siggi en Gerd de volgende dag op hun motors. Na heel veel weken samen reizen scheiden onze wegen. Zij gaan richting Zambia, en wij naar het zuiden van Malawi en naar Mozambique. (In Mozambique gaat Chalmer een ziekenhuis bezoeken.) We zullen elkaar zeker missen, maar het is ook weer fijn om een poos alleen te gaan reizen. Later horen dat onze inspanningen niet voor niets zijn geweest: Siggi krijgt een mail dat de camera boven water is gekomen!
 
Chalmers verleden, Nchalo
 
In Blantyre gaan we eerst op zoek naar Margriet Sakrani, helaas is Hamid, haar man, inmiddels overleden, maar via en bij haar worden we zeer hartelijk welkom geheten en kunnen we even wennen aan het uit z'n krachten gegroeide Blantyre. We genieten van de interessante, leuke gesprekken, de gastvrijheid, de maaltijden en het huis van Margriet.
We gaan Ankie Borgstein nog bezoeken, maar door de wel zeer slechte weg, maar vooral door de eindeloze verkeersopstoppingen in Blantyre (Sic!!!) komen we bij haar aan als het donker wordt wat erg slecht uitkomt. We overnachten op een schoolterrein in de buurt, hebben een uitgebreide uitleg en rondleiding over de school en gaan vervolgens naar Nchalo.

klik hier
 
Het ziekenhuis functioneert nog steeds, er zijn wat gebouwen bij gekomen, maar de in 1985 gebouwde afdelingen staan er allemaal nog; er is een Zaïrese arts (Malawiaanse artsen stellen te hoge financiële eisen (?)), 3 Clinical officers en 3 Medical Assistants. Van de verpleging lijkt er uit de 80-er jaren alleen nog een (toen leerling-)verpleegster te werken. Ik had al gehoord dat er een aantal verpleegkundigen overleden was (niet officieel aan AIDS) maar er was nu niemand aanwezig of werkzaam die daar iets meer over kon zeggen. De assistent in de operatiekamer wist zich wel te herinneren dat 1 of 2 jaar geleden een jongedame langs was geweest die het had gehad over een vader die eerst in Nchalo had gewerkt en later chirurg was geworden! De sterilisator die we in 1986 aangeschaft hebben doet het blijkbaar nog steeds.
Het huis waar we toen woonden staat blijkbaar al enige tijd leeg, de tuin is verdwenen, wel wonen er zo te ruiken nog steeds vleermuizen.
 
klik hier

klik hier

klik hier

klik hier

klik hier
 
Een opzienbarend statistisch gegeven wil ik hier toch wel noemen: van de vrouwen die in het ziekenhuis bevallen (primipara is nog steeds rond de 14 jaar!) blijkt 60% HIV positief te zijn, zodat de baby op antivirale therapie wordt gezet. Gelukkig is de therapie voor iedereen beschikbaar en gratis.
 
Samen met Margriet Sakranie bezoeken we een weeshuis op de weg naar Mulanje, een project wat bij uitzondering nu eens gerund wordt door Malawianen, hoewel Margriet er nog een duidelijke vinger in de pap heeft, met ook nog financiering van extra projecten vanuit Nederland, zoals een project om de naar Malawiaanse begrippen wel erg beschermde weeskinderen zelfstandig te maken.

klik hier

klik hier

klik hier
 
We rijden langs de theeplantages rond Thyolo; opvallend is dat er vrijwel uitsluitend mannen en oudere vrouwen werken; desgevraagd blijken de vrouwen met kinderen niet meer op de plantages te mogen werken omdat die door het meebrengen van kinderen de indruk zouden kunnen geven dat er kinderarbeid wordt verricht. De vrouwen zie je dan ook naast de weg wat handel proberen te drijven met producten uit de tuin, nu zijn dat blijkbaar bananen.

klik hier

klik hier
 
We hebben het plan om het wandelhoogtepunt van Malawi te gaan beleven, helaas staan we twee dagen aan de voet van Mount Mulanje in de stromende regen, waarbij eenieder ons natuurlijk verzekert dat het elk moment droog kan worden, maar de steile paden omhoog (en vooral omlaag) zullen dan toch nog wel een tijdje glad blijven, zodat we besluiten om naar Mozambique te vertrekken; nadat we om het bergmassief heengereden zijn klaart het weer op, maar we blijven de gehele dag, rijdend aan de oostzijde van de berg , de wolken zien vormen op de berg en duidelijke regenbuien tussen de bergen in zien vallen.

klik hier

klik hier
top