Zimbabwe
 
Vanuit het noorden van het Krugerpark rijden wij via Musina naar Zimbabwe; inderdaad hebben we besloten om toch naar Zimbabwe te gaan, omdat de situatie volgens de verhalen die we onderweg hoorden veel verbeterd is en omdat met name de Zimbabwe Ruins toch wel iets heel bijzonders zijn. Op veel plaatsen in het zuidelijk gedeelte van Afrika wordt bij oudheidkundig interessante plaatsen, wat er maar zeer weinig zijn, vrijwel steeds de link gelegd met dit oude Great-Zimbabwe, een rijk uit de 11e-,12e eeuw met enkele kleinere rijken die daaruit voortgekomen zijn; daarna, dus na de 14e eeuw, is het zuidelijk gedeelte van Afrika verder opgesplitst in stammen, onder andere onder invloed van de grote Noord-Zuid en vice versa migraties van de Bantoevolkeren.
De grens met Zimbabwe was de tot nu toe meest tijdrovende grensovergang, waar allerlei onduidelijke belastingen en penningen op zeer verschillende plaatsen moesten worden betaald, waarbij we op het eind nog weer teruggestuurd werden bij de laatste slagboom nadat tevoren allerlei mensen ons verzekerd hadden dat we alles hadden. Nu hadden we nog zogenaamde Coupons nodig; een wat onduidelijk systeem om buitenlandse (vracht)auto's wat meer te laten betalen voor de tolwegen in Zimbabwe, en dat zijn alle doorgaande wegen. Om een en ander te controleren wordt ervoor gezorgd dat je op de laatste politiecontrole voor de grensovergang waar je weer het land wilt verlaten gevraagd wordt naar de coupons. Het betekent ook dat het een heel gedoe is om van je bij de grens opgegeven route af te wijken, aangezien je dan nieuwe of aanvullende coupons moet aanschaffen, ergens!

klik hier

klik hier
 
Zimbabwe is volgens alle berichten een bankroet land, heeft merkwaardigerwijze geen eigen munt meer, aangezien bij een inflatie van meer dan 1000% per maand op een gegeven moment, geen mens meer wilde handelen in de lokale munteenheid. Het zwarte marktgeld, de Amerikaanse Dollar is dan ook gepromoveerd tot officiële betaalmiddel. Daarmee zijn ook meteen de prijzen in het hele land fors opgewaardeerd, zodat het zeker niet meer het goedkope (vakantie)land van weleer is. Er wordt wel eens gezegd dat het land geregeerd wordt door gekken, en als je de geschiedenis van de laatste jaren erop nakijkt lijkt dat inderdaad het geval; nog steeds worden op instigatie van Mugabe boerderijen van blanke boeren onteigend waarna zogenaamde telefoonboeren het bedrijf krijgen als beloning voor bewezen diensten in het verleden (ZANU) of lippendienst in de latere regeringsperiodes van Mugabe. De eerste jaren van de duur bevochten onafhankelijkheid van de blanke overheersing van het Rhodesië onder Ian Smith leek er een geslaagde politiek gevoerd te worden door Mugabe waarbij hij de succesvolle blanke boeren op hun boerderijen met rust liet en Zimbabwe doorging een goedlopende economie te voeren met een positief resultaat op de betalingsbalans en een zeer fors, te exporteren, voedseloverschot. De na 10 jaar door Mugabe gestarte landhervormingen waarbij de boeren werden verdreven van hun boerderijen heeft echter desastreus uitgepakt, aangezien of het land werd verdeeld onder een groot aantal mensen die al dan niet landbouw gingen bedrijven op de traditionele manier, of het land werd gegeven aan protegees van Mugabe die natuurlijk in Harare op het pluche bleven zitten en via de telefoon hun nieuwe bezit regelden. Een dramatische ineenstorting van de economie was het gevolg met voedseltekorten en behoefte aan noodhulp tot gevolg. Ziedaar weer een vruchtbare taak voor de vele hulporganisaties.
Iedereen, zelfs een onvoorzichtige Zimbabwaan of twee, zit erop te wachten dat Mugabe overlijdt, want ondanks de aankomende verkiezingen en zijn impopulariteit gaat iedereen er toch van uit dat hij deze verkiezingen weer zal 'winnen'. Wij waren in ieder geval blij dat we door Zimbabwe konden reizen vóór de verkiezingen.

klik hier

klik hier

klik hier
 
Bij rijden door het land viel ons de armoede niet eens zo op; de mensen in Zimbabwe zijn vrolijk, lijken hard te werken, kunst en handwerk staan op een hoog niveau, en het land is zeker de moeite waard om te bezoeken, de mensen verdienen mijns inziens dat er weer bezoekers komen. De toeristische infrastructuur heeft veel geleden de afgelopen jaren maar er is weer een begin gemaakt met de wederopbouw. Het grote luxe hotel bij de Ruins functioneert weer, de campsite is ook weer deels op orde. De wcdeur sluit niet en er is nauwelijks warm water in het oude toiletgebouw, maar de vriendelijkheid van het personeel maakt alles weer goed. We staan alleen op de camping en de hele nacht waakt er een guard over ons. Hij neemt, nadat hij zich netjes heeft voorgesteld, plaats op een tafeltje 10 meter van onze wagen, en zit daar de hele nacht. De gidsen in de ruïnes worden goed opgeleid, zijn vaak geschiedenisstudenten op stage, waar wij in ieder geval een goede ervaring mee hadden.

klik hier

klik hier
 
Na verlaten van de Ruins gaan we richting Bulawayo, om van daaruit naar Botswana te reizen; we hebben nog even gedacht over de Victoria Falls, maar we hoorden van andere reizigers dat er zoveel water overheen ging tgv de overvloedige regenval in Zambia dat er eigenlijk behalve mist niet veel te zien was en je daarbij tevens alleen in de buurt van de Falls kon komen als je het bijbehorende park bezoekt. Daarnaast zou dat ook een hele heisa rond het omzetten van de eerder genoemde coupons betekenen, zodat we er van afzagen.
 
In bad in Bulawayo
 
'Het kamperen kost hier 35 dollar per nacht' zegt de vrouw aan de balie, nadat ze eerst schaamteloos in ons bijzijn een overduidelijk privé telefoongesprek heeft gevoerd. Ze neemt niet de moeite om even rechtop te gaan zitten als ze ons te woord staat, en ligt er onderuitgezakt bij. (dit is Afrika!) 'Zoveel hebben we nog nooit betaald' antwoord ik, en start de onderhandelingen. Na een poosje zijn we eruit: we betalen 16 dollar per nacht.
We plaatsen de wagen op de grote campsite, het blijkt een park in het midden van de stad. Zo te zien is er de laatste 50 jaar niets aan veranderd. We zijn de enige kampeerders en we voelen ons weer helemaal terug in het 'echte Afrika'. Geen haast, onderhandelen, vriendelijke mensen en geen andere toeristen. We weten dat het zo meteen, in Botswana en Namibië, anders is, dus genieten we er extra van.
Terwijl een van de bewakers extra op onze vrachtwagen past, bezoeken we een treinmuseum, met prachtige locomotieven en volledig ingerichte wagons, met bijvoorbeeld een eetkamer waar het originele servies nog instaat. We mogen overal inklimmen, aanzitten.

klik hier

klik hier

klik hier
 
In de stad eten we lokaal eten; een soort hachee met maispap en groenten, en daarna doen we inkopen in de goed bevoorraadde winkels en bezoeken een museum met kunst. Terug op de camping besluiten de kinderen en ik een bad te nemen. Onder kerkelijk gezang, wat uit de stad klinkt, kiezen we een van de 10 badkamers, pluggen onze universele stop in het bad en stappen in het warme water. We luisteren naar de liederen, waarschijnlijk gezongen door duizenden mensen tegelijk. Ik kijk om me heen, naar de ouderwetse tegels, de hoge ramen, de oude kraan, het verouderde sanitair en waan me terug op de vroedvrouwenschool. Maar waar hebben we al dat luxe 'design' eigenlijk voor nodig?
Samen genieten we van de tijd, van de sfeer, van de muziek, het moment, totdat het water te koud is.

klik hier

klik hier
top